Mimo uprzywilejowanej pozycji, a może właśnie dzięki niej - nigeryjskie elity opisywane w najnowszej powieści Adichie są naznaczone jakimś rodzajem nudy. Życie kobiet kręci się wokół mężczyzn, a przedmiotem rodzinnych rozmów są głównie pracownicy, obsługujący ich codzienność.
„Zajmowaliśmy się rysowaniem linii na mapach - mówił brytyjski premier lord Salisbury po konferencji berlińskiej w 1885 r. - w miejscach, gdzie nigdy nie postała stopa białego człowieka. Dzieliliśmy między sobą góry, rzeki i jeziora, a jedyną przeszkodą było to, że dokładnie nie wiedzieliśmy, gdzie się znajdują”.
Miejski poeta, raper X, w filmie „Moja semba” mówi o sobie: jestem czarno-biały. Porzucony przez matkę ze względu na albinizm śpiewa o ukochanym tańcu, mieście, Angoli i niekończącym się lecie. Mówi: „Semba niesie wolność”.
Mimo że od premiery książki minęło już prawie 30 lat, jest ona zastraszająco aktualna. Tak jak wówczas - świat widzi tylko te tragedie, które chce zobaczyć. W 1994 była to wojna w bylej Jugosławii, podczas gdy Rwanda pozostawała poza oczami świata. Dziś podobnie jest z wojną w Sudanie.
Ta książka, oprócz reportażu, to także zapis przemyśleń narratora przemierzającego Tanzanię. Jego sposób patrzenia na świat sam w sobie jest podróżą. Podróżą w historie miejsc, które odwiedza w poszukiwaniu śladów związanych z jego własną rodziną.
Liga Morska i Kolonialna, największa przedwojenna organizacja pozarządowa, zrzeszała milion Polaków i wydawała kolonialny perdiodyk w nakładzie 100 tysięcy egzemplarzy. Jak to było z naszym kolonializmem?
Dżungla Konga w deszczu i błocie, za mgłą. Parno.
Czuć to w filmie-eseju, z archiwalnymi (1910-1950) tekstami dwóch naukowców: Kongijczyka Paula Pandy Farnana i belgijskiego urzędnika Abirona Beirnaerta.
Kulu jest wybredny: nie je z miseczki. Trzeba go wyprowadzać, by najadł się mrówek i termitów. Na Netflix film o tym łuskowcu.
W przeddzień wybuchu II wojny do ówczesnej brytyjskiej Kolonii Kenii przyjeżdża żydowska rodzina Redlichów, uciekając przed nazistowskimi prześladowaniami.
Dobrze, że powstał film „Królowa wojownik” – i to z wielu powodów. Pierwszym jest frajda z oglądania epickiego obrazu w odchodzącym już stylu, a drugim jest poruszenie w filmie takich tematów jak udział afrykańskich handlarzy w międzynarodowym rynku niewolników oraz podkreślenie sprawczości kobiet.
Prezydent chce, by Wielkim Imamem został… - gdy usłyszałam te słowa na początku filmu „Chłopiec z niebios”, szybko zrozumiałam, dlaczego reżyser w Egipcie jest personą non grata. Obnaża kulisy bezwzględnej walki o władzę między przywódcami religijnymi i politycznymi.
Przedsięwzięcie było karkołomne: w kilka tygodni napisać i skomponować charytatywny przebój, zbierający pieniądze na głodującą Etiopię. A potem przekonać największe gwiazdy popu i zgromadzić je w jednym miejscu, by go nagrały. Bez komórek, maili, internetu.
Mimo uprzywilejowanej pozycji, a może właśnie dzięki niej - nigeryjskie elity opisywane w najnowszej powieści Adichie są naznaczone jakimś rodzajem nudy. Życie kobiet kręci się wokół mężczyzn, a przedmiotem rodzinnych rozmów są głównie pracownicy, obsługujący ich codzienność.
„Zajmowaliśmy się rysowaniem linii na mapach - mówił brytyjski premier lord Salisbury po konferencji berlińskiej w 1885 r. - w miejscach, gdzie nigdy nie postała stopa białego człowieka. Dzieliliśmy między sobą góry, rzeki i jeziora, a jedyną przeszkodą było to, że dokładnie nie wiedzieliśmy, gdzie się znajdują”.
Miejski poeta, raper X, w filmie „Moja semba” mówi o sobie: jestem czarno-biały. Porzucony przez matkę ze względu na albinizm śpiewa o ukochanym tańcu, mieście, Angoli i niekończącym się lecie. Mówi: „Semba niesie wolność”.
Mimo że od premiery książki minęło już prawie 30 lat, jest ona zastraszająco aktualna. Tak jak wówczas - świat widzi tylko te tragedie, które chce zobaczyć. W 1994 była to wojna w bylej Jugosławii, podczas gdy Rwanda pozostawała poza oczami świata. Dziś podobnie jest z wojną w Sudanie.
Ta książka, oprócz reportażu, to także zapis przemyśleń narratora przemierzającego Tanzanię. Jego sposób patrzenia na świat sam w sobie jest podróżą. Podróżą w historie miejsc, które odwiedza w poszukiwaniu śladów związanych z jego własną rodziną.
Liga Morska i Kolonialna, największa przedwojenna organizacja pozarządowa, zrzeszała milion Polaków i wydawała kolonialny perdiodyk w nakładzie 100 tysięcy egzemplarzy. Jak to było z naszym kolonializmem?
Dżungla Konga w deszczu i błocie, za mgłą. Parno.
Czuć to w filmie-eseju, z archiwalnymi (1910-1950) tekstami dwóch naukowców: Kongijczyka Paula Pandy Farnana i belgijskiego urzędnika Abirona Beirnaerta.
Kulu jest wybredny: nie je z miseczki. Trzeba go wyprowadzać, by najadł się mrówek i termitów. Na Netflix film o tym łuskowcu.
W przeddzień wybuchu II wojny do ówczesnej brytyjskiej Kolonii Kenii przyjeżdża żydowska rodzina Redlichów, uciekając przed nazistowskimi prześladowaniami.
Dobrze, że powstał film „Królowa wojownik” – i to z wielu powodów. Pierwszym jest frajda z oglądania epickiego obrazu w odchodzącym już stylu, a drugim jest poruszenie w filmie takich tematów jak udział afrykańskich handlarzy w międzynarodowym rynku niewolników oraz podkreślenie sprawczości kobiet.
Prezydent chce, by Wielkim Imamem został… - gdy usłyszałam te słowa na początku filmu „Chłopiec z niebios”, szybko zrozumiałam, dlaczego reżyser w Egipcie jest personą non grata. Obnaża kulisy bezwzględnej walki o władzę między przywódcami religijnymi i politycznymi.
Przedsięwzięcie było karkołomne: w kilka tygodni napisać i skomponować charytatywny przebój, zbierający pieniądze na głodującą Etiopię. A potem przekonać największe gwiazdy popu i zgromadzić je w jednym miejscu, by go nagrały. Bez komórek, maili, internetu.