A co, jeśli Afryka jest znacznie większa niż podpowiada nam mapa, którą znamy od dzieciństwa? ONZ przegłosowała rezolucję „Popraw mapę”, która zachęca do wykorzystywania tych map, które dokładniej pokazujących rzeczywistą powierzchnię kontynentów.
„Chciałbym się nie urodzić, żeby na to nie patrzeć” - mówi młody portugalski lekarz, którego faszyzujący reżim wysłał na wojnę do angolskiej kolonii.
„Zajmowaliśmy się rysowaniem linii na mapach - mówił brytyjski premier lord Salisbury po konferencji berlińskiej w 1885 r. - w miejscach, gdzie nigdy nie postała stopa białego człowieka. Dzieliliśmy między sobą góry, rzeki i jeziora, a jedyną przeszkodą było to, że dokładnie nie wiedzieliśmy, gdzie się znajdują”.
Hettlie zastanawia się, czy owce widzą w niej matkę czy raczej Boga? Ari przy muzyce Beethovena rozkopuje dom w poszukiwaniu diamentów. Dwa osły kończą swój dzień. Polecam film z RPA.
Mimo uprzywilejowanej pozycji, a może właśnie dzięki niej - nigeryjskie elity opisywane w najnowszej powieści Adichie są naznaczone jakimś rodzajem nudy. Życie kobiet kręci się wokół mężczyzn, a przedmiotem rodzinnych rozmów są głównie pracownicy, obsługujący ich codzienność.
Miejski poeta, raper X, w filmie „Moja semba” mówi o sobie: jestem czarno-biały. Porzucony przez matkę ze względu na albinizm śpiewa o ukochanym tańcu, mieście, Angoli i niekończącym się lecie. Mówi: „Semba niesie wolność”.
Mimo że od premiery książki minęło już prawie 30 lat, jest ona zastraszająco aktualna. Tak jak wówczas - świat widzi tylko te tragedie, które chce zobaczyć. W 1994 była to wojna w bylej Jugosławii, podczas gdy Rwanda pozostawała poza oczami świata. Dziś podobnie jest z wojną w Sudanie.
Ta książka, oprócz reportażu, to także zapis przemyśleń narratora przemierzającego Tanzanię. Jego sposób patrzenia na świat sam w sobie jest podróżą. Podróżą w historie miejsc, które odwiedza w poszukiwaniu śladów związanych z jego własną rodziną.
Od kilku lat zachęcam Was na tym blogu do oglądania ciekawych filmów z Afryki. Dziś nadszedł czas, by Was zaprosić na film w mojej reżyserii. Bezpłatnie w internecie!
Liga Morska i Kolonialna, największa przedwojenna organizacja pozarządowa, zrzeszała milion Polaków i wydawała kolonialny perdiodyk w nakładzie 100 tysięcy egzemplarzy. Jak to było z naszym kolonializmem?
Cześć! Teraz, po kilku latach i prawie 250 wpisach, nazwałabym mój blog: Kraje Afryki. Piszę o podmiotowości miejsc nieznanych. Piszę o tych kawałkach Afryki, które udało mi się już ogarnąć. Przeczytaj więcej »
A co, jeśli Afryka jest znacznie większa niż podpowiada nam mapa, którą znamy od dzieciństwa? ONZ przegłosowała rezolucję „Popraw mapę”, która zachęca do wykorzystywania tych map, które dokładniej pokazujących rzeczywistą powierzchnię kontynentów.
„Chciałbym się nie urodzić, żeby na to nie patrzeć” - mówi młody portugalski lekarz, którego faszyzujący reżim wysłał na wojnę do angolskiej kolonii.
„Zajmowaliśmy się rysowaniem linii na mapach - mówił brytyjski premier lord Salisbury po konferencji berlińskiej w 1885 r. - w miejscach, gdzie nigdy nie postała stopa białego człowieka. Dzieliliśmy między sobą góry, rzeki i jeziora, a jedyną przeszkodą było to, że dokładnie nie wiedzieliśmy, gdzie się znajdują”.
Hettlie zastanawia się, czy owce widzą w niej matkę czy raczej Boga? Ari przy muzyce Beethovena rozkopuje dom w poszukiwaniu diamentów. Dwa osły kończą swój dzień. Polecam film z RPA.
Mimo uprzywilejowanej pozycji, a może właśnie dzięki niej - nigeryjskie elity opisywane w najnowszej powieści Adichie są naznaczone jakimś rodzajem nudy. Życie kobiet kręci się wokół mężczyzn, a przedmiotem rodzinnych rozmów są głównie pracownicy, obsługujący ich codzienność.
Miejski poeta, raper X, w filmie „Moja semba” mówi o sobie: jestem czarno-biały. Porzucony przez matkę ze względu na albinizm śpiewa o ukochanym tańcu, mieście, Angoli i niekończącym się lecie. Mówi: „Semba niesie wolność”.
Mimo że od premiery książki minęło już prawie 30 lat, jest ona zastraszająco aktualna. Tak jak wówczas - świat widzi tylko te tragedie, które chce zobaczyć. W 1994 była to wojna w bylej Jugosławii, podczas gdy Rwanda pozostawała poza oczami świata. Dziś podobnie jest z wojną w Sudanie.
Ta książka, oprócz reportażu, to także zapis przemyśleń narratora przemierzającego Tanzanię. Jego sposób patrzenia na świat sam w sobie jest podróżą. Podróżą w historie miejsc, które odwiedza w poszukiwaniu śladów związanych z jego własną rodziną.
Od kilku lat zachęcam Was na tym blogu do oglądania ciekawych filmów z Afryki. Dziś nadszedł czas, by Was zaprosić na film w mojej reżyserii. Bezpłatnie w internecie!
Liga Morska i Kolonialna, największa przedwojenna organizacja pozarządowa, zrzeszała milion Polaków i wydawała kolonialny perdiodyk w nakładzie 100 tysięcy egzemplarzy. Jak to było z naszym kolonializmem?