Brutalne zderzenie z Madagaskarem. „Trzeba być ślepym, żeby nie zobaczyć biedy”

Cza­sem na blo­gu trze­ba dać Czy­tel­ni­kom odpo­czy­nek od czy­ta­nia i zapro­sić ich do posłu­cha­nia. To wła­śnie ten moment, kie­dy zachę­cam do pod­ca­stu Eski Rock z moimi wspo­mnie­nia­mi z Madagaskaru.

Tury­sty­ka to dziś nowe szla­chec­two, styl życia kla­sy śred­niej. Sko­ro podró­żo­wa­nie jest tak popu­lar­ne, war­to przez chwi­lę zasta­no­wić się, jak robić to tak, by niko­mu nie szkodzić.

Dla Mal­ga­szy życie po śmier­ci ma ogrom­ne zna­cze­nie, czę­sto nawet więk­sze niż docze­sność. Znaj­du­je to wyraz w ich fascy­nu­ją­cych obrzę­dach – takich jak powtór­ny pochó­wek – oraz w gro­bow­cach, któ­re wyglą­da­ją jak nie­wiel­kie domy.