Ani grama sentymentu

Na Fogo, wul­ka­nicz­nej wyspie Zie­lo­ne­go Przy­lad­ka do jed­ne­go z miesz­kań­ców pod­cho­dzi Japoń­czyk i ofe­ru­je her­ba­tę parzo­ną zgod­nie z japoń­skim zwy­cza­jem. Reży­ser­ce wspa­nia­le sie udał film z ele­men­ta­mi reali­zmu magicznego.

Stąd tytuł fil­mu, któ­re­go reży­ser­ka pocho­dzi z Repu­bli­ki Zie­lo­ne­go Przy­ląd­ka. Japoń­skie sło­wo: hana­mi ozna­cza oglą­da­nie opa­da­nia płat­ków drze­wa wiśni i czer­pa­ną z tego przyjemność.

A przy­jem­ność z oglą­da­nia tego fil­mu jest ogromna. 

Nana to dziew­czyn­ka, któ­ra po opusz­cze­niu ją przez mat­kę (wyja­śnie­nie: z powo­du “nie­wy­tłu­ma­czal­ne­go bólu” kry­je pew­nie depre­sję) żyje na wyspie z bab­cią i licz­ny­mi bli­skim jej ludź­mi (a i zwie­rząt­ka­mi też). W towa­rzy­stwie opo­wie­ści o syre­nach, rybach z róż­nych oce­anów znaj­du­ją­cych się nawza­jem i mydle cza­ro­dziej­ki dora­sta wraż­li­wa i bystra dziewczynka.

Ani gra­ma w tym jed­nak sen­ty­men­tu czy egzo­ty­za­cji afry­kań­skiej wyspy. Są duża doj­rza­łość i empatia.

Wyspa jest kolej­nym boha­te­rem fil­mu, któ­ry sta­no­wi pieśń pochwal­ną o tym miej­scu w świe­cie (czy we wspomnieniach/wyobrażeniach reży­ser­ki). Uro­da Fogo powa­la: od suchych wul­ka­nicz­nych pust­ko­wi po bia­łe pla­że. Powo­li zagłę­bia­my się w codzien­ność i spi­ry­tu­alizm mieszkańców.

Głę­bo­ką miłość do wyspy żywi też Nana, więc gdy po latach mama wra­ca i pyta, czy ta chce z nią wyje­chać, dla dziew­czy­ny jest to trud­na decyzja.

Hana­mi, reż. Deni­se Fer­nan­des, Por­tu­ga­lia, Szwaj­ca­ria, Repu­bli­ka Zie­lo­ne­go Przy­ląd­ka 2024 / 96’

8/10

Obej­rza­ne w ramach festi­wa­lu PNB Pari­bas Nowe Hory­zon­ty (onli­ne do 3 sierpnia)