Blog Afrykański Kawałek Afryki

Kino o kinie z polityką w tle

8 maja 2020

Cie­pły film o sudań­skich, star­szych już, przy­ja­cio­łach, któ­rzy chcą otwo­rzyć kino. W warun­kach dyk­ta­tu­ry, któ­ra kina nie lubi. Kto im w takim bądź razie pomo­że? Pogo­da ducha 🙂

Kapi­tal­na jest sce­na impre­zy uro­dzi­no­wej, kie­dy czwór­ka przy­ja­ciół, two­rzą­cych Sudań­ski Klub Fil­mo­wy: Ibra­him, Manar, Soli­man i Eltay­eb wspo­mi­na, ile już dyk­ta­tur (na zmia­nę z demo­kra­cja­mi) prze­ży­li. Prze­ży­li i prze­ży­ją, bo mają w sobie i hart ducha, i radość życia. Cie­płym wie­czo­rem zaja­da­ją tor­ta, popi­ja­ją bez­al­ko­ho­lo­we drin­ki i ze sto­ic­kim spo­ko­jem mówią: „Cza­sem poraż­ki są tak wiel­kie, że muszą zro­dzić nadzie­ję”.

Upadek sudańskiej kinematografii

Ich pasją jest kino, film, rucho­me obra­zy, ta magia wspól­ne­go two­rze­nia i oglą­da­nia, któ­ra spra­wia, że zapo­mi­na się o wszyst­kim. Pod Char­tu­mem chcą na nowo otwo­rzyć kino, zamknię­te z przy­czyn poli­tycz­nych lata temu. W Suda­nie kine­ma­to­gra­fia nie ist­nie­je, kina są poza­my­ka­ne. Od zama­chu sta­nu w roku 1989 kra­jem rzą­dzi pre­zy­dent, któ­ry w wybo­rach zdo­by­wa wię­cej gło­sów niż było gło­su­ją­cych. Któ­ry po obję­ciu urzę­du pierw­sze komu dzię­ku­je, to woj­sku, poli­cji, służ­bom bez­pie­czeń­stwa. Kina nie lubi, podob­nie jak wszyst­kie­go, co obra­ża moral­ność.

Przy­ja­cie­le, chcą­cy powo­łać do życia kino, muszą zacząć małą woj­nę z urzę­da­mi, w tym urzę­dem bez­pie­czeń­stwa publicz­ne­go…

Ten doku­ment jest oka­zją, by mię­dzy wier­sza­mi dowie­dzieć się cze­goś o kra­ju, ogar­nię­tym zawie­ru­cha­mi poli­tycz­ny­mi (już po nakrę­ce­niu fil­mu miał miej­sce kolej­ny zamach i aktu­al­nie rzą­dzi tam woj­sko. Tu o wstrzą­sa­ją­cej książ­ce o zdrod­niach w Suda­nie).

talking_about_trees

Nostal­gicz­ny, reflek­syj­ny film. Przy­ja­cie­le wspo­mi­na­ją barw­ną mło­dość – ten stu­dio­wał w Moskwie, ten prze­żył aresz­to­wa­nie. Naj­więk­szy jed­nak sen­ty­ment to kine­ma­to­gra­fia. Film o fil­mie, film będą­cy pochwa­łą siły kina, siły opo­wie­ści, któ­rej boją się reżi­my. Wol­no­ści, pły­ną­cej z otwar­cia się na świat, któ­rej boją się dyk­ta­tu­ry.

talking_about_trees

Jaki film chcą poka­zać w swo­im kinie jako pierw­szy? „Djan­go” Quen­ti­na Taran­ti­no. Opre­sjo­no­wa­ni miło­śni­cy kina chcą poka­zać film reży­se­ra, któ­re­go cała twór­czość jest jed­nym wiel­kim – buzu­ją­cym i bra­wu­ro­wym – ukło­nem wobec sztu­ki fil­mo­wej. Ład­ne… 🙂

plakat pogawedki o drzewach to zbrodnia

Suha­ib Gasmel­ba­ri, Poga­węd­ki o drze­wach to zbrod­nia, Fran­cja, Sudan, Niem­cy, Czad, Katar, 2019, 90 min.

Ninateka.pl i Mil­len­nium Docs Aga­inst Gra­vi­ty

9/10

Podziel się:

Skoro nogi Cię tu przyniosły, to idź krok dalej i wesprzyj naszą pomoc Afryce :)

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on print
Wydrukuj
czego_nauczyla_mnie_osmiornica

Nadzwyczajna przyjaźń z ośmiornicą zwyczajną

Taki doku­ment zda­rza się raz na sto fil­mów. Na fil­mie o nawet nie pół­me­tro­wej ośmior­ni­cy, żyją­cej w pod­wod­nej dżun­gli wodo­ro­stów, pła­cze fil­mo­wiec i pro­du­cent. Pła­cze i widz:)

Yann_Arthus_Bertrand_Anastasia_Mikova_Kobieta

„Jestem mądrą babcią”

No nie! To nie jest kobie­cość, któ­rą widzę. To nie jest kobie­cość, któ­rą znam z Afry­ki. Fil­mo­wy por­tret współ­cze­snej kobie­ty zbli­ża się do bar­dzo ana­chro­nicz­nych ste­reo­ty­pów.

Orlando von Einsiede Virunga

Kiedy to się skończy?

150 straż­ni­ków par­ku naro­do­we­go Wirun­ga w Demo­kra­tycz­nej Repu­bli­ce Kon­ga stra­ci­ło życie, wyko­nu­jąc swo­je obo­wiąz­ki. W par­ku chro­nią gory­le gór­skie, gatu­nek eks­tre­mal­nie zagro­żo­ny wygi­nię­ciem (na całym świe­cie żyje ich nie wię­cej niż 1000).

2 Responses

    1. Zasko­cze­nie:) Pro­szę poczy­tać o nige­ryj­skim prze­my­śle fil­mo­wym. To jest feno­men:)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.