Dobra, zanim zacznę się rozpisywać, kliknijcie w ten link i oceńcie, kiedy słyszeliście ostatnio coś tak świeżego?
W filmie Macieja Bochniaka mamy wszystko, czego chcemy od świetnego dokumentu: soczystych bohaterów, zwroty akcji, wielką historię w tle, subtelny humor („Wyjechać z kraju było naszym narodowym sportem” – słyszymy o reżimowej Etiopii), czułość i ciepło dokumentalisty – a przed wszystkim muzykę, muzykę, muzykę…
![ETHIOPIQUES- MUZYKA DUSZY](https://kawalekafryki.pl/wp-content/uploads/2022/05/ETHIOPIQUES-MUZYKA-DUSZY-1.jpg)
Francuski pasjonat muzyki Francis Falceto w latach 1990’ niczym detektyw tropi i odkrywa etiopski jazz lat 1960’ i 1970’. Gdy puszcza go w radiu, pierwszy raz w jego historii słuchacze zaczynają dzwonić i się pytać: co to, do diaska, za muzyka?
Śledztwo kończy się odkryciem jazzu, który teraz promują m.in. Jim Jarmusch (używa go w ścieżce dźwiękowej do Broken Flowers), Patti Smith, Tom Waits. Jest też spełniony amerykański sen, ale to musicie oglądnąć sami.
![ETHIOPIQUES. MUZYKA DUSZY francis falceto](https://kawalekafryki.pl/wp-content/uploads/2022/05/ETHIOPIQUES.-MUZYKA-DUSZY-francis-falceto.jpg)
Dlaczego trzeba było odkryć tę muzykę?
Etiopia pod panowaniem cesarza Halie Sellasie tętni nocnym życiem. Też muzycznym. Lokalni muzycy słuchają Elvisa, Jamesa Browna i sami siebie pytają; dlaczego nie ma muzyki etiopskiej? I zaczynają grać, grać, grać, nagrywać. Czerpią z inspiracji jazzem, soulem, funkiem, ale grają bardzo po swojemu. Świeży, cudownie nowy, mix.
Dobra, co będę opisywać, włączcie teraz to:
Przez rok byłem bogaty
Addis Abeba to wtedy nowoczesne miasto, wszyscy słuchają muzyki, place miasta tańczą – gdy nowa płyta trafia do sklepu muzycznego, do godziny 16.00 sprzedaje się połowa zapasu, a po tygodniu nie zostaje nic. Producent muzyczny Ahmed Eshete dokonuje rewolucji muzycznej w Etiopii, nagrywa 102 single. „Przez rok byłem bogaty” – wspomina jeden z bohaterów filmu.
Nie była to do końca sielanka, władza interweniowała, muzyka podlegała Stowarzyszeniu Patriotycznemu i powstawała także w ramach… policyjnym bandów. Ale szło.
Mogliśmy śpiewać wyłącznie o rewolucji
Rok 1974 cesarz się starzeje, przychodzi głód, wybuchają zamieszki a potem wojna domowa. Nastaje reżim Derg i wszystko się wali. Muzycy mają grać pod dyktat reżimu (w mundurach!) albo zejść do podziemia. Władza przejęła sklepy, zakazała nagrań i… magnetofonów. „Mogliśmy śpiewać wyłącznie o rewolucji”. Wielu ucieka z kraju – m.in. do USA, które niekoniecznie okazują się rajem i snem. Ale, ale…
Film pokazuje m.in. zaskakujące losy muzyka Girma Beyene. Tyle powiem, że to historia kojarząca mi się z opowieścią Sugar Man. 🙂
Jeśli się wkręciliście, to mam dobrą wiadomość: płyt z serii Ethiopiques jest 27! Bierzcie i jedzcie!
Ethiopiques. Muzyka duszy, reż. Maciej Bochniak, Polska, 2017, dokumentalny
8/10