Blog Afrykański Kawałek Afryki

Każdy chciał mieć swojego Mandelę

27 grudnia 2019

Książ­ka ma kil­ku boha­te­rów. Zacznij­my od wiel­kie­go Man­de­li, lau­re­ata Poko­jo­wej Nagro­dy Nobla. Widzi­my go jako żywą legen­dę, bun­tow­ni­ka, wię­zio­ne­go przez 27 lat w rasi­stow­skim wię­zie­niu – niczym gra­ni­to­wy monu­ment, posąg, jako czło­wie­ka za życia spro­wa­dzo­ne­go do sym­bo­lu. Ale widzi­my go też w trud­nych i nie zawsze spra­wie­dli­wych rela­cjach rodzin­nych. Wyjąt­ko­wo gorz­kie są frag­men­ty o dru­gim mał­żeń­stwie Man­de­li z Win­nie, któ­ra prze­kra­cza­ła gra­ni­ce wyzna­czo­ne przez męża i gdy on był w wię­zie­niu, ucie­ka­ła się do prze­mo­cy. W koń­cu sta­nę­ła przed sądem z zarzu­ta­mi o zabój­stwa.

EDIT: Świet­ny por­tret Win­nie rysu­je Jagiel­ski w “Tygo­dni­ku Powszech­nym” (po zało­że­niu kon­ta moż­na prze­czy­tać za dar­mo).

A tu frag­ment o prze­śla­do­wa­niach, jakich Win­ni doświad­czy­ła od rzą­du bia­łych: “Win­nie stra­ci­ła pra­cę, nie­ustan­nie kara­no ją zaka­zem spo­ty­ka­nia się z wię­cej niż jed­ną oso­bą naraz. Była aresz­to­wa­na, śle­dzo­na, pod­słu­chi­wa­na, jej dom regu­lar­nie prze­szu­ki­wa­ła taj­na poli­cja. W 1969 r. zosta­ła ska­za­na na pół­to­ra roku wię­zie­nia – pra­wie cały wyrok odsie­dzia­ła w izo­lat­ce. Pod­czas prze­słu­chań była upo­ka­rza­na, bita, pod­da­wa­na tor­tu­rom. „Dopie­ro tam pozna­łam, co to nie­na­wiść” – powie­dzia­ła potem w tele­wi­zyj­nym wywia­dzie. W wię­zie­niu zapa­dła na ane­mię, mia­ła halu­cy­na­cje, ata­ki pani­ki i para­noi, a tak­że myśli samo­bój­cze. Psy­chia­trzy uwa­ża­ją, że zdra­dza­ła symp­to­my stre­su poura­zo­we­go, i że to wła­śnie tam­te wię­zien­ne doświad­cze­nia spra­wi­ły, iż sta­ła się nie­uf­na, wszę­dzie widzia­ła wro­gów, szpic­lów i zdraj­ców”.

trebacz z tembisy wojciech jagielski

Dru­gim boha­te­rem jest tytu­ło­wy trę­bacz, fana­tycz­ny wręcz wiel­bi­ciel Man­de­li, Fred­die „Sad­dam” Maake. Wiel­bił wiel­kie­go Man­de­lę i nie­ko­niecz­nie wiel­ki fut­bol. To on wpro­wa­dził na sta­dio­ny słyn­ne wuwu­ze­la, czy­li prze­raź­li­we trąb­ki. „Powie­dział mi pew­ne­go razu, że marze­nia nie doro­śle­ją, nie poważ­nie­ją, nie przy­pró­sza ich siwi­zna ani nie żło­bią zmarszcz­ki. To czło­wiek się sta­rze­je, kie­dy gubi marze­nia, gdy o nich zapo­mi­na albo się ich wyrze­ka. Jeśli się ich nie wsty­dzi, lecz o nie się trosz­czy i nimi żyje, pozo­sta­je mło­dy na zawsze”. Dbał o marze­nia, ale nie­ko­niecz­nie o licz­ne dzie­ci, któ­rych imion nie pamię­tał.

I wresz­cie trze­cim boha­te­rem jest sam repor­ter, prze­ży­wa­ją­cy kry­zys powo­ła­nia, któ­ry dąży do zro­bie­nia wywia­du z Man­de­lą (jako pierw­szy dzien­ni­karz z Pol­ski). Przy­zna­je: „Zabie­ga­łem o roz­mo­wę z Man­de­lą od tak daw­na i tak upar­cie, że sta­ło się to pra­wie moją obse­sją”. Ta oso­bi­sta książ­ka jest rzad­kim przy­kła­dem tego, kie­dy repor­te­ra pisa­nie o samym sobie ma sens. Może dla­te­go, że tak oso­bi­sta, to lite­rac­ko jed­na z naj­pięk­niej­szych ksią­żek Jagiel­skie­go. Posłu­chaj­cie tego: „Brak pór roku odmie­rza­ją­cych upływ cza­su spra­wiał, że wszyst­ko wyda­wa­ło się nie­zmien­ne. To przy­no­si­ło ulgę i dawa­ło poczu­cie bez­pie­czeń­stwa. Odpę­dza­ło strach przed tym, co nie­od­wra­cal­ne”.

Woj­ciech Jagiel­ski, Trę­bacz z Tem­bi­sy. Dro­ga do Man­de­li, wyd. Znak, Kra­ków 2013

9/10

Podziel się:

Skoro nogi Cię tu przyniosły, to idź krok dalej i wesprzyj naszą pomoc Afryce :)

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on print
Wydrukuj
konrad_piskala_dryland

To nie były nasze wojny

„W Soma­lii wszyst­ko wyda­rza się wcze­śniej. Mał­żeń­stwo, dzie­ci, pierw­sza pra­ca, woj­na i śmierć”.

Wojciech_Jagielski,_portret_by_Mikolaj_Dlugosz

Bez nas zginą

Odkąd spo­tka­łem przed laty dok­to­ra Mukwe­ge, sądzi­łem, że nada­wał­by się zna­ko­mi­cie na boha­te­ra opo­wie­ści, w któ­rej dobro zwy­cię­ża zło.

Linda_polman_karawana_kryzysu

Woda samolotami do Afryki?

„Dofi­nan­so­wu­je­cie swo­ich rol­ni­ków upra­wia­ją­cych baweł­nę, a potem dostar­cza­cie nam zno­szo­ną odzież – powie­dział jeden z sene­gal­skich eko­no­mi­stów rol­nic­twa na temat akcji zbie­ra­nia odzie­ży dla bied­nych kra­jów w kra­jach boga­tych”. To zda­nie było inspi­ra­cją dla naszych fun­da­cyj­nych warsz­ta­tów dla mło­dzie­ży: „Jak mądrze poma­gać Afry­ce?”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.