Blog Afrykański Kawałek Afryki

O zbrodniczych bohaterach

6 maja 2020

Serial o ludo­bój­stwie – brzmi źle. A to bar­dzo dobry serial. Odważ­ny, tre­ści­wy, bez­li­to­śnie szcze­ry. Z wyra­zi­stą boha­ter­ką. Po pro­stu: jakość BBC:)

Kate zosta­ła ura­to­wa­na z ludo­bój­stwa w Rwan­dzie w 1994 r. Miesz­ka w Lon­dy­nie. To dra­ma­tycz­na postać, strau­ma­ty­zo­wa­na mło­da kobie­ta, któ­rą gra Miche­ale Coel. Gra bra­wu­ro­wo, balan­su­jąc na gra­ni­cy kiczu, ale nie zjeż­dza z tej kra­wę­dzi. Jej twarz, uro­da, oczy hip­no­ty­zu­ją.

Black Earth Rising Netflix

Mama, któ­ra adop­to­wa­ła Kate, jest pro­ku­ra­to­rem oskar­ża­ją­cym zbrod­nia­rzy przed mię­dzy­na­ro­do­wym try­bu­na­łem. Pra­cu­je razem z praw­ni­kiem Micha­elem (John Good­man roz­bi­ja bank) nad spra­wa­mi zwią­za­ny­mi z Rwan­dą.

Gdy spra­wy się kom­pli­ku­ją, Kate, któ­ra też jest praw­nicz­ką, wkra­cza do akcji. Będzie musia­ła poje­chać do Rwan­dy, gdzie nie była 20 lat.

Praw­ni­cze krucz­ki, tajem­ni­ce, zabój­stwa, otru­cia, pości­gi – wszyst­ko tu jest. Ten mini­ste­rial nale­ży prze­cież do gatun­ku thril­ler. Histo­ria z 1994 r. jest uka­za­na jedy­nie w for­mie ani­mo­wa­nych wsta­wek.

Wielka Gra

Siłą seria­lu jest uka­za­nie Wiel­kiej Gry Wiel­kich Gra­czy (Waszyngton–Londyn–Paryż–Haga), pod­czas gdy kra­je Afry­ki są spy­cha­ne do roli ich plan­szy. Ale, ale… Tytuł seria­lu mówi tu wie­le 🙂

Siłą seria­lu jest poka­za­nie dyle­ma­tów, przed jaki­mi sta­je kraj, któ­ry musi wybrać na nowo swo­ją toż­sa­mość i swo­ich boha­te­rów naro­do­wych. Uwa­żaj­cie, kogo nazwie­cie swo­im wybaw­cą, a kogo nazwie­cie zbrod­nia­rzem…

Siłą seria­lu jest też odej­ście od uka­zy­wa­nia histo­rii jako wal­ki dobra ze złem czy jak tam kto nazwie świa­tło i ciem­ność. O zbrod­niach Tut­si na Hutu przed ludo­bój­stwem pisał Kapu­ściń­ski w „Heba­nie”. Serial mówi o zbrod­niach, doko­na­nych po ludo­bój­stwie. Nie ma dobrych Tut­si, złych Hutu. To co nie­ogar­nial­ne, sta­je się jesz­cze mniej ogar­nial­ne.

Gorzki nie-cukierek

W war­stwie oso­bi­stej każ­dy boha­ter ma swo­je sil­ne racje. W war­stwie poli­tycz­nej nie jest to Hotel Rwan­da, gdzie wszyst­ko jest jasne i pro­ste. Czy gene­rał, któ­ry zatrzy­mał ludo­bój­stwo, może sam być oskar­żo­ny o zbrod­nie wojen­ne? Wie­le podob­nych pytań, wie­le podob­nych dyle­ma­tów, na doda­tek wple­cio­nych w histo­rię życia poszcze­gól­nych boha­te­rów.

Wyma­ga­ją­cy serial. Gorz­ki. Nie­cu­kier­ko­wy. Nie­wul­ga­ry­zu­ją­cy tema­tu ludo­bój­stwa. Sta­wia­ją­cy dość bez­po­śred­nie pyta­nia.

Hugo Blick, Black Earth Rising, GB/USA, BBC, Net­flix, 10 odcin­ków po 60 min.

8,5/10

Muzy­ka: Leonard Cohen. Prze­wod­nia pio­sen­ka wej­dzie wam do gło­wy:

Podziel się:

Skoro nogi Cię tu przyniosły, to idź krok dalej i wesprzyj naszą pomoc Afryce :)

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on print
Wydrukuj
czego_nauczyla_mnie_osmiornica

Nadzwyczajna przyjaźń z ośmiornicą zwyczajną

Taki doku­ment zda­rza się raz na sto fil­mów. Na fil­mie o nawet nie pół­me­tro­wej ośmior­ni­cy, żyją­cej w pod­wod­nej dżun­gli wodo­ro­stów, pła­cze fil­mo­wiec i pro­du­cent. Pła­cze i widz:)

Yann_Arthus_Bertrand_Anastasia_Mikova_Kobieta

„Jestem mądrą babcią”

No nie! To nie jest kobie­cość, któ­rą widzę. To nie jest kobie­cość, któ­rą znam z Afry­ki. Fil­mo­wy por­tret współ­cze­snej kobie­ty zbli­ża się do bar­dzo ana­chro­nicz­nych ste­reo­ty­pów.

Orlando von Einsiede Virunga

Kiedy to się skończy?

150 straż­ni­ków par­ku naro­do­we­go Wirun­ga w Demo­kra­tycz­nej Repu­bli­ce Kon­ga stra­ci­ło życie, wyko­nu­jąc swo­je obo­wiąz­ki. W par­ku chro­nią gory­le gór­skie, gatu­nek eks­tre­mal­nie zagro­żo­ny wygi­nię­ciem (na całym świe­cie żyje ich nie wię­cej niż 1000).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.